woensdag 28 januari 2015

★ His birthday!




Er is er één jarig... Vandaag is AR zijn verjaardag, vanaf nu zijn we weer even oud. Deze foto's maakte ik in een weekend, zij en hij aan de ene kant van de tafel, altijd aan het knuffelen, altijd aan het kussen. Ik in mijn uppie aan de andere kant, mijn knuffelbeertje was uit logeren. Het gaf mij de kans vader en dochter te observeren en deze foto's te maken. Het is iets speciaals, die twee. Ik kan het niet beschrijven, ik ken het niet uit eigen ervaring. Ik geniet van deze fijne momenten en ben dankbaar voor mijn mooie gezin. Het lijkt zo vanzelfsprekend en logisch maar dat is het niet. Het is zo waardevol, om te koesteren en zuinig op te zijn. Wij houden het simpel, bij onszelf. We weten uit eigen ervaring met gescheiden ouders en zien in onze omgeving dat het zo vaak verkeerd gaat. Wij leren iedere dag, ontdekken steeds iets nieuws maar laten ons vooral in onze waarde door elkaar vrij te laten zijn wie we willen zijn. Dit soort onvoorwaardelijke liefde is onbetaalbaar, het is heerlijk met iemand te zijn bij wie je volledig jezelf kunt zijn, met al je onhebbelijkheden. We maken elkaar belachelijk, het soort vreemd humor waarin wij elkaar hebben gevonden, het relativeert en drukt je op een fijne manier met je neus op de feiten. Er zijn ergernissen en we hebben onze tekortkomingen. Je hebt het leven niet volledig in de hand, verdrietige gebeurtenissen zijn onvermijdelijk, momenten waarop we het gevoel hebben verder van elkaar verwijderd te raken. Zijn eerste verjaardag zonder zijn moeder, volgende maand haar sterfdag. Hij en ik rouwen anders, het verdriet is anders. Zijn moeder, mijn schoonmoeder, zijn hele leven, voor mij een stukje van mijn leven. 




Het is niet makkelijk met mij samen te leven, ik heb moeite met de dagelijkse sleur. Het gewone leven past niet zo bij me. Hij begrijpt me, noemt mij zijn kunstenaarsvrouwtje en zal nooit iets van me vragen wat ik niet wil. Hij doet boodschappen omdat ik de supermarkt de meest vreselijke plek op aarde vind, hij gaat op stap met de kinderen omdat ik me liever met de kwast in mijn handen in mijn verfkloffie zonder make-up met mijn haar in een knot opsluit. Ik moet af en toe alleen zijn, denken, voor me uit staren en mijn creativiteit benutten. Ik wil me de ene week volledig richten op de kinderen, de andere week voel ik me opgesloten en wil ik vrijheid. Ik wil werken zonder dat het van mij verwacht word, zelf kiezen welke kant ik uitga. Hij geeft me alle kansen en grijpt in waar nodig. Er is niets zo fijn om zelf je pad te mogen kiezen en te weten dat hij me weer op het goede pad zet wanneer ik verkeerd gekozen heb. Ik heb veel te bieden en krijg er veel voor terug. Laat het alsjeblieft voor altijd zo zijn, hij en ik.. 







L♥VE






vrijdag 23 januari 2015

★ The new kitchen and some inside information...




Voor de duidelijkheid, ons huis ziet er nooit zo uit als op de foto's. Voor de één een flinke tegenvaller, zo kan mijn moeder zich nog steeds niet bedwingen en begint steevast met opruimen. Zij weet niet waar alles hoort waardoor we er helaas niks aan hebben en elke keer geërgerd op zoek moeten naar onze spullen waarop we ons voornemen mijn moeder aan een stoel vast te binden de volgende keer dat zij op bezoek komt. Ze zal ook niks zeggen als we iets zoeken, zo liet AR zijn potlood op tafel liggen toen hij bezig was met het maken van Pepijn zijn nieuwe bed. Hij vroeg of iemand zijn potlood had gezien toen bleek dat deze niet meer op de plek lag waar hij het had neergelegd. Ik zal niet herhalen wat mijn moeder hierop antwoordde maar ze zei erachteraan dat ze niks op tafel had zien liggen. Toen ik een dag later ook op zoek was naar iets wat zij verplaats had vond ik het potlood, waarschijnlijk weet ze niet eens dat zij het had 'opgeruimd', zoiets gaat bij haar volledig op de automatische piloot zonder dat ze erbij nadenkt. 

Een ander zegt opgelucht te zijn dat ook hier gewoon geleefd wordt. Zij voelen zich meer op hun gemak wanneer ze niet binnenstappen in een showroom maar een echt leefhuis, al zijn er genoeg die vinden dat onze rommel nog niet rommelig genoeg is. Eigenlijk is het nooit goed. Zoveel mensen zoveel wensen. Dat is ook de reden waarom ik er zo op hamer hoe belangrijk het is je eigen ding te doen. Je kunt en zal nooit voldoen aan het ideaalbeeld dat alle anderen hebben, doe vooral geen moeite en focus op wat jij wil. Het enige wat er toe doet is dat jij en degene met wie jij je huis deelt zich prettig voelen in jullie leefomgeving, ook als anderen daar kritiek op hebben. Wie zegt dat zij het goed hebben? Ik zie helaas om mij heen nog steeds dat mensen zich teveel aantrekken wat een ander te zeggen heeft, zonde. Je mag blij zijn met wat je hebt, jouw smaak hoeft niet die van een ander te zijn en je hoeft het je niet aan te trekken wanneer de ander niet hetzelfde mooi vindt. Ga je niet aanpassen, negeer trends, door iets klakkeloos over te nemen omdat je denkt dat dit in de smaak zal vallen bij anderen doe jij jezelf tekort je en zul je nooit echt ontdekken wat je eigen stijl is. Je eigen stijl vinden kost tijd, in die tijd zul je vast en zeker verkeerde beslissingen maken en af en toe de weg kwijt zijn, hier leer je van en uiteindelijk zul je gaandeweg jezelf ontdekken. Zodra je weet wie je bent, waar je van houdt en wat je mooi vindt zul je dit vertaald zien in jouw interieur. Overigens kan ik je prima helpen met het vinden van jouw stijl, mocht je hier graag wat hulp bij hebben. Interieuradvies is veel meer dan een plan opzetten voor je huis, het is samen ontdekken wat bij je past, wat je mooi vindt en waar jij je het prettigst bij voelt.  








Ik ben dolblij met de extra ruimte die wij hier hebben, het geeft mij de gelegenheid om makkelijk en snel zooi opzij te schuiven wanneer ik foto's wil maken. Zo heb ik achter de camera een berg rommel, voor de camera ziet alles er spik en span uit. Ik poets de keuken, alle handafdrukken verwijder je gelukkig heel eenvoudig van een glad oppervlak, en ik dweil de vloer (alleen het deel wat je op de foto ziet, de rest laat ik voor wat het is). Annabel laat zich iets minder snel opzij schuiven, zij staat er bovenop met haar poezelige neusje. Het duurt uren voor ik een paar foto's heb kunnen maken, zij blijft maar kleedjes verplaatsen, lades openen, wil een koekje, komt naast me staan om door de camera te kijken, wil een koekje, zit met haar vinger aan de lens, wil een koekje, vraagt of ik foto's van haar wil maken, wil een koekje, tot ik besluit haar een koekje te geven en voor de tv te planten. Voor de foto verplaats ik de bekers en vaas van Elke van den Berg een paar centimeter. Wanneer ik mijn huis inricht doe ik dit niet voor de foto, ik kijk naar het grote geheel. Alles staat op zijn plek en ziet er prima uit. Op een foto wordt dit anders weergegeven, je laat tenslotte maar een heel klein stukje zien. Ik gebruik een statief zodat de camera op dezelfde plek blijft staan en loop heen en weer om te kijken of ik nog iets moet aanpassen tot ik tevreden ben. Ik doe het op gevoel, naar eigen smaak. Een ander zal het vast en zeker anders hebben gedaan, dat doet er niet toe. Voor elke foto bekijk ik het weer opnieuw. Je zal het niet zien als ik het niet vertel maar zo heb ik bijvoorbeeld op de foto hierboven een klein beetje ruimte gelaten tussen de roze en mint bekers, zo komt er een klein lichtstraaltje tussendoor waardoor het iets minder vlak is. Voor de close-up op de foto daar weer boven zie je dat ik de bekers juist een klein stukje dichterbij elkaar heb gezet, zo valt het licht niet tussen de bekers wat ik hier mooier vind. 






Er moet nog veel gebeuren in de keuken. Het stootbord onderop, tussen de vloer en de keukenlades, moet nog wit geverfd worden. We hebben nog steeds geen plinten voor de vloer. Er moet iets voor de ramen (ik vind de kunststof kozijnen met zwarte rubberen randen zo lelijk). De poeder roze wand moet nog eens geverfd, ik ben er helaas niet altijd bij geweest en weet niet wat er fout is gegaan maar hij ziet er niet mooi uit en ik betwijfel of er wel meerdere lagen op zitten, wat het mooiste resultaat geeft. Er moet verlichting komen boven dit deel van het aanrecht, het andere deel (niet op de foto's) wordt verlicht door middel van plafond spotjes. En ik denk erover de wanden rondom de ramen ook poeder roze te verven, ik twijfel nog. We zijn in elk geval blij met de keuken, fris wit. Ik wilde een keuken die zo min mogelijk opvalt en het liefst ook zo min mogelijk keuken, daarom geen bovenkasten. Eigenlijk was ik van plan iets totaal anders te doen maar ik houd er rekening mee dat we hier niet tien jaar zullen wonen en het ook makkelijk verkoopbaar moet zijn. Daarbij wilde ik zo veel mogelijk op dezelfde plek waar de aansluitingen al zaten zodat er zo min mogelijk extra werk bij zou komen, we hadden tenslotte maar kort de tijd om alles te laten doen voor de verhuizing. Het is een donker huis waardoor ik zoveel mogelijk extra licht wil vangen, hoogglans wit weerkaatst licht. Doordat er geen bovenkasten zijn heb ik gekozen voor een robuuste kraan, een standaard kraan zou hier helemaal weg vallen. Daarnaast is deze kraan ideaal in gebruik, hij is flexibel wat heel handig is als je bijvoorbeeld een emmer wilt vullen met water. Ik wil alleen maar lades, of in elk geval zoveel mogelijk. De lade trek je aan, je ziet alles wat er in zit en kunt dit makkelijk pakken, in tegenstelling tot een keukenkastje waar je half in moet duiken omdat alles achter elkaar staat. De vaatwasser kreeg ook een ladefront, zo loopt de lijn mooi door zonder onderbroken te worden wat een rustiger beeld geeft. Mensen vragen elke keer weer of wij wel een vaatwasser hebben, erg geestig. Het is een heel verschil met de keuken die er in zat, de muur is weggebroken waardoor het nu één grote ruimte is en de lichtinval vanuit de keukenramen niet meer onderbroken wordt. Er is plaats voor een grote eettafel van drie meter lang waaraan wij veel tijd doorbrengen. 




In de vensterbank staat een oud servies, mijn moeder nam dit jaren geleden voor mij mee uit Frankrijk. Ik houd van de combinatie van het oude Franse servies met het Dutch design keramiek van Elke van den Berg. Dat het niet perfect bij elkaar past maakt het voor mij juist zo aantrekkelijk, het mag best vloeken. De vaas staat onder een stolp. Ik koos voor gele leren greepjes, deze zie je niet zo snel bij een ander. De witte laminaat vloer is voor de schone types onder ons een ramp in de keuken, je ziet alles. Ik heb drie ronde kleedjes op de grond gelegd om dit een beetje te verbloemen, ik zal ze nog even aan elkaar bevestigen zodat ze ook eens op hun plek blijven liggen. De eettafel is nieuw, samen met wat stoelen en een kruk, de rest hadden we al. Binnenkort zal ik hier wat meer van laten zien. En er is natuurlijk nog een stukje keuken, waar wij (vooral ik) koken maar daarnaast zit de deur naar de gang, die is zo ontzettend lelijk en we kunnen maar geen keuze maken waardoor we nog steeds geen nieuwe deur hebben gevonden. Tot die tijd maak ik daar lekker geen foto's van, wat je niet ziet is er ook niet ;-) Zou je bij de laatste foto de plinten er even zelf bij willen denken? En wat zeg jij, de korte wanden rondom de keukenramen ook poeder roze, of niet?




L♥VE




donderdag 15 januari 2015

★ Pepijn misses his old room..





Een nieuw jaar, nieuw huis, nieuwe omgeving. Ik prijs me gelukkig met mijn kinderen die zich zo goed aanpassen, ik had vooraf niet kunnen bedenken dat zij zo snel zouden wennen. Pepijn mist zijn oude kamer, hij zou het liefst zijn oude kamer in ons nieuwe huis willen plakken. Hij was niet blij met zijn nieuwe kamer. Hij kon zijn draai er niet vinden en speelde altijd op onze slaapkamer, hij vond zijn nieuwe behang griezelig, zodra hij in het donker in zijn bed lag zag hij enge handen op de muren in de takken van de berkenstammen. Ik vind het Woods behang prachtig, vooral in combinatie met het groene Bamboo behang op de andere wanden. Toen Pepijn uit logeren was en tegen mijn moeder zei hoe blij hij was dat hij bij hun op zolder sliep, met bloemetjesbehang op de muren, besloot ik niet langer te wachten en actie te ondernemen. Ik vroeg hem of hij liever in onze kamer sliep met kale wanden dan in zijn huidige kamer en hij zei volmondig 'Ja!'. En dus ruilden wij. In mijn eentje verschoof ik alle meubelen (inclusief tweepersoonsbed) van de ene naar de andere kamer, de blijdschap van Pepijn verzachtte de rugpijn die ik een week lang voelde. 








Ik snap heel goed dat Pepijn zijn oude kamer mist. Zijn kamer was groot genoeg om in te slapen met genoeg ruimte om te spelen en klein genoeg om knus te zijn. De typische kenmerken van een jaren '30 woning, houten planken vloer, schrootjeswand, balkenplafond en paneeldeuren geven de kamer direct al veel sfeer. De inbouwkast nam geen ruimte in beslag en er kon lekker veel in. Kleding, boeken, speelgoed, zijn spaarpot, camera, allemaal buiten bereik van de grijpgrage handjes van zijn zusje. Alles uit het zicht wat we maar wilden, de mooie spulletjes en het speelgoed waar hij het meeste mee speelde lieten we staan, zoals zijn treinbaan van Playmobil en verzameling spulletjes in de houten opbergboxen aan de wand. Het hoge plafond en de enorme lichtinval door het grote raam
gaven het een ruimtelijk gevoel, de rechte wanden zorgden ervoor dat je de hele ruimte kon benutten.

Zijn oude kamer is op veel plaatsen opgedoken, o.a. hier: Milk magazineHandmade CharlotteTransito inicialBloesem kids, Remodelista en natuurlijk in het prachtige boek vol kinderkamer inspiratie, het Mini Woonboek. Het was ook een fijne kamer, echt Pepijn zijn kamer. Hij speelde er graag, voornamelijk met zijn treinbaan of hij zat op zijn bed in zijn tent spelletjes te spelen op de IPad. Wij lazen hem voor uit heel veel boeken en Anne-Roel 'Jonaste' hem iedere avond zijn bed in. Pepijn als een stijve plank in zijn armen, een paar keer zwaaiend van voor naar achter en vervolgens met zijn snufferd in zijn kussen op het matras en lekker warm onder de dekens. Het was een fijne kamer, ook om te zien. In de vakkenkastjes plaatste hij steeds weer iets anders, wat hij op dat moment maar verzamelde. 








In Pepijn zijn nieuwe kamer moet veel gebeuren, de vloer ligt, de wanden zijn kaal, er zit niets voor het raam. We zijn al tijden op zoek naar het juiste behang, hij heeft een duidelijke eigen mening en ik wil niet nog eens de fout maken iets voor hem uit te zoeken wat niet bij hem past, het liefst wil hij zijn oude behang uit zijn vorige kamer weer op de wanden maar dan in de kleur mint. Ik wil koste wat kost iets anders, ik probeer graag iets nieuws uit. Mijn huis is mijn visitekaartje, ik kan hier volledig mijn gang gaan, experimenteren wat ik wil waardoor ik kan laten zien wat er allemaal mogelijk is. Ik breng een ander graag op ideeën maar wel nieuwe ideeën. Een klein conflict dus, hoezeer ik hem ook de kamer van zijn dromen gun en aan al zijn wensen wil voldoen. Een uitdaging die ik graag aanga, hij krijgt hoe dan ook een kamer waar hij blij mee zal zijn.








Voor het komende jaar staan er voor ons nieuwe huis wat veranderingen op de planning, behang speelt een grote hoofdrol, botanische prints, liefst verschillende gecombineerd, het mag best vloeken, júist. Behang geeft de muur een flinke boost en is een statement in een ruimte. Heel sfeerbepalend waardoor je echt op zoek moet gaan naar wat bij jou past, niet zomaar klakkeloos iets overnemen omdat iets een trend is. Ik ben bezig met een lichtplan, beneden is het drie keer zo groot dan ons vorige huis, de paar lampen die we nu hebben waren toen genoeg om alles te verlichten maar hier zitten we met een paar donkere hoeken. Ook hierbij maak ik het mijzelf niet makkelijk door te kiezen voor standaard verlichting, ik zal jullie er wel flink mee vervelen maar ik wil graag iets wat een ander niet heeft, of net even anders. Koper speelt een grote rol, roze, behang in verschillende dessins, okergeel, leer, wol, katoen, vilt, jute, kant, zwart, wit, handgemaakt, zelfgemaakt, gepersonaliseerd, ik ga dit keer alle kanten op. 

Ik ga weer zelf aan de slag, ik maakte de afgelopen jaren bar weinig nieuwe dingen en jullie hebben me volop laten weten dit te hebben gemist, ik ga mijn best doen zoveel mogelijk met je te blijven delen, ik laat zien wat ik van plan ben, hoe ik dit ga realiseren en toon je uiteraard het eindresultaat, met tips waarmee je zelf aan de slag kunt gaan. Ik heb de website aangepast, een nieuwe lay out met ruimte voor informatie (nog niet af) en duidelijke foto's die je nog een stukje kunt uitvergroten als je er op klikt. De website zal een grotere rol spelen, deze is overzichtelijker dan mijn blog, daarmee probeer ik je tegemoet te komen zodat je makkelijk kunt vinden wat je zoekt, als naslagwerk, om te delen met anderen (graag, ik waardeer het zo wanneer je me helpt door te delen) of om gewoon inspiratie uit te halen. Ik loop al jaren met het idee filmpjes te maken, helaas ben ik niet zo kundig op dat gebied wat me er steeds van weerhoud er aan te beginnen, wie weet doe ik dit toch, we zullen zien. Ik besteed zoveel mogelijk tijd aan dit alles, ik vraag om een klein beetje begrip wanneer ik helaas even niet de tijd heb gevonden en je wat langer moet wachten tot je iets van me hoort.. 

L♥VE