woensdag 20 december 2017

Winterwonderland, het kind en de kat met het ontplofte oog





De weinige magische winterdagen verdienen het om vastgelegd te worden. Inmiddels bijna een jaar geleden, het begin van dit jaar, 17-01-'17. Van die dagen waarop je gewoon niet binnen kunt blijven, het is te mooi buiten. Deze foto's opgeslagen in een mapje, zoals zoveel, ineens een aanleiding om ze te gebruiken. Afgelopen vrijdag stappen Pepijn en ik de deur uit en zien onze poes zitten, met ontploft oog. Een vreselijk naar gezicht, het moet ontzettend pijnlijk zijn geweest, ernaar kijken deed al pijn. Gelukkig kon de dierenarts direct tijd vrijmaken en haar oog verwijderen. Het herstel gaat goed, inmiddels zijn de hechtingen verwijderd en mag haar kapje bijna af. Ze ligt en loopt vrijwel de hele dag te spinnen. Mijn maag draaide zich tien keer om toen we haar zagen zitten met haar ontplofte oog, Pepijn in tranen, ik hield me groot, slikte de tranen in. "Het komt wel goed", hem en mezelf proberen te overtuigen. Arme Ushi, ons kleine zwarte poezebeestje.





Als je ons huis uitstapt, de straat uitloopt, de bocht om, kom je bij wat wij het schelpenpaadje noemen. Langs het water, over het bruggetje, middenin de natuur. Zodra ze kan loopt poes gezellig mee. Ze doet haar best om Annabel bij te houden, wat niet makkelijk is, ons kleine dametje rent meer dan ze loopt. Af en toe stopt Bella even en blijft geduldig op poes wachten, geeft haar een aai over haar bol om vervolgens weer snel vooruit te rennen. Ik hou mijn pas wat in om het van een afstandje te bewonderen, wat mij ook de kans geeft foto's te maken. Ik laat het zoals het is, ik zal nooit vragen of ze even wil blijven staan of mijn kant op wil kijken, ik volg en probeer de momenten te pakken precies zoals ze zijn. Geen geforceerde geposeerde foto's waar ik altijd zo'n naar gevoel bij krijg, het moet echt zijn en anders maar geen foto's. Ze zijn een herinnering aan deze bijzonder mooie winterdag. We zijn samen, met zijn tweetjes en poes. Naast papa en haar grote broer leg ik het zelfs af tegen poes, alweer eentje die meer aandacht van haar krijgt dan ik. Liefde genoeg, minder aandacht maar de onverwachte zoenen met haar armpjes om mijn nek en een "Ik hou van je, mama" zijn het mooiste wat ze me kan geven. Mij hoor je niet klagen.









We hebben geen last van de kou en genieten volop van dit sprookjesachtige winterwonderland. Zoals zo vaak lijkt het alsof we alleen op de wereld zijn, we komen niemand tegen. Poes schrikt nergens van en blijft bij ons, soms staat ze stil, kijkend naar Annabel en af en toe rent ze een stukje mee achter haar aan. We lopen langs het water over het pad waar de struiken elkaar raken boven ons hoofd als een witte poort. Ik hou zo van de winter op dit soort dagen, grillig, grauw. Alles is zo mooi met een dun laagje wit. Rode neuzen en wangen, onze adem die in wolkjes onze monden verlaten, het hoort er allemaal bij. Ik sta stil en adem diep de frisse lucht in, voel de kou van binnen en blijf toch warm, mijn hart maakt altijd kleine sprongetjes als ik geniet en mijn versnelde hartslag houdt me warm. Zelfs nu, bijna een jaar later, weet ik alles nog precies, de foto's brengen me meteen weer terug. Ik zou vaker mijn camera of telefoon moeten meenemen, om nog meer mooie dagen vast te leggen.









Aan Annabel haar haren kun je zien dat er weer wat tijd verstreken is, inmiddels zijn ze een stukje langer, net als zijzelf. Het gaat minder snel dan bij Pepijn, hij was zomaar ineens groot, had haast, zij geniet langer van het klein zijn. Ik noem haar mijn grote meid, ze hoort het zo graag, maar ze is mijn kleine meisje. Ik moet nog steeds wennen nu ze naar school gaat, misschien went het nooit. Ik mis alles aan de tijd dat ze klein waren en zou ook niet meer terug willen. "Het kan nog", de woorden van een moeder op school tijdens de koffie- en theepauze waar wij assisteerden bij het Sinterklaas feest. "Ja", zeg ik maar ik weet dat het niet zo is. Om nou over de koffietafel te roepen dat ik Pepijn zijn geboorte op het nippertje overleefde de zwangerschap en geboorte van Annabel eigenlijk al een flink risico was en het me ten strengste is afgeraden het nog een derde keer te doen voelt niet goed. Ik geniet van de jolige stemming die er heerst dus ik lieg een beetje. Hoewel ik af en toe wel in een foto of filmpje zou willen duiken van toen ze klein(er) waren zou ik het ook niet nog een keer helemaal opnieuw willen doen. Het gaat zoals het moet en zo is het goed.



Na de witte poort van struiken komen we bij het mooiste stukje, het Nannewiid. Genoeg water in Friesland en hoe dun het ijs ook is, er wordt geschaatst. Het is een indrukwekkend geluid wat ik nergens anders mee kan vergelijken, het ijs zingt zodra de schaatsen eroverheen glijden, het geluid komt van alle kanten en hoe mooi ook, het geeft ook aan dat het niet zo dik is. Ik weet nu dat er de volgende dag een paar mannen door het ijs zakken, geen nood, nergens is het diep. Wel koud. Ik loop die dag met een vloggende Pepijn en zijn camera op het strandje. Hij kan zijn lol niet op als er ineens achtereenvolgend een politieauto, ambulance en brandweerwagen parkeren vlakbij ons. Terwijl Pepijn alles filmt weet ik weer waarom ik dat vloggen toch zo stom vind, het ziet er niet uit, ik kan er niet aan wennen. Een brandweerman loopt via het strandje naar het water en wil een stap zetten op het ijs wat direct breekt. Hij kijkt mij aan en ik hem, ik snap waarom zij hier zijn, al heb ik dan nog niet de bevestiging. Van een reddingsactie is geen sprake, helaas voor mijn vloggende zoon valt er voor hem niets te filmen. De schaatsende mannen hebben de doorgezakte mannen al snel uit het gat in het ijs getrokken. Thuis aangekomen lees en zie ik weer de belachelijk voorspelbare kracht van Facebook. Het nieuws van de mannen die door het ijs zakten in Friesland, de reacties die daarop volgen. Kritiek, commentaar, sukkels is de meest nette verwijzing die voorbij komt. Niemand die weet dat die mannen hoogstens tot hun bovenbenen in het water kunnen staan, samen waren en jarenlang ervaring hebben. Ik lees zelfs reacties van mensen uit het dorp en vraag me af wat hen bezielt de mannen belachelijk te maken die waarschijnlijk een paar fantastische dagen schaatsend hebben beleefd, zelfs met nat pak. Wie zal er later met meer plezier terugkijken op zijn leven, de mensen die binnen blijven en reacties op Facebook plaatsen op gebeurtenissen die hun eigenlijk geen hol aangaan of de mensen, deze mannen, die hun kans pakten, op de mooie zonnige koude dagen van het jaar die nog maar sporadisch voorkomen met risico dat ze door het ijs konden zakken. Ik prijs me in elk geval gelukkig tot de laatste categorie mensen te behoren. Genieten tot je erbij neervalt. Of zakt.




Een beetje ronddwalen, blokje om, frisse neus halen en dan snel weer naar ons warme huis. Ik ga het missen, deze prachtige omgeving, wat dat betreft zou ik graag willen blijven. Ons huis staat te koop, er was/is interesse maar nog niets concreets waar wij op in zijn gegaan. Ik twijfel, wil ik eigenlijk wel verhuizen. Er zijn voors en tegens en ik kan niet zo goed bepalen welke het zwaarst wegen, het is ook onmogelijk om vooraf in te schatten hoe de volgende stap zal verlopen, of het minstens zo goed zal bevallen als waar we nu wonen. De mensen in onze straat vinden het jammer, zij zien ons niet graag vertrekken, wat heel fijn is om te horen. De mannen van ons gezin kunnen niet wachten, zij hebben zin in de nieuwe stap, Annabel vindt alles prima "Als papa en Pepijn en mijn spulletjes en mijn skateboard maar mee gaan", somt ze op terwijl ze haar kleine vingertjes er een voor een bij opsteekt. Ik ga ook mee. Al heb ik er iets meer moeite mee om dit plekje achter te laten. Misschien bepaalt het lot anders, verkopen we niet en blijven we lekker waar we zitten. Bijna een nieuw jaar, een heel nieuw jaar. Met een nieuw huis? Wie weet...

zondag 5 november 2017

Huis te koop, nieuw huis gekocht, hoe we zomaar ineens van gedachte veranderde



Zomaar ineens. Vertelde ik eerst nog dat we tot het besluit waren gekomen te blijven, we wonen hier zo fijn, zijn we nu alweer van plan het achter ons te laten. Allemaal de schuld van die onrustige man van mij. Hij trekt zijn eigen plan, zoals zo vaak, laat mij in de waan dat we nergens naartoe gaan en zit ondertussen alle dagen met zijn neus op Funda en vindt vervolgens pardoes zijn droomhuis. Ik kijk er niet van op, zo gaat het nu eenmaal bij ons. Voor ik goed en wel kan bedenken of ik het een goed idee vind heeft hij al een bod gedaan. Toegegeven, ik zou hetzelfde doen als ik de kans kreeg mijn droomhuis te kunnen kopen.







Plannen, ideeën en dromen, ik luister en mijmer mee. Ik weet nog hoe vaak ik de verhalen aanhoorde van mensen over nieuwe huizen, al dan niet in de buurt, in het buitenland, opknappers, iets laten bouwen, gezamenlijk iets kopen, iets met veel grond of juist een appartement zonder, ergens middenin het bos of die populaire grote stad. Vaak bleef het bij ideeën, want, kinderen, want, werk, want, familie, gevolgd door wat als en hoe doen we het met. Plannen werden gestaakt, ideeën vergeten en de droom vervaagde of raakte op de achtergrond. Ik weet eigenlijk niet of mensen er spijt van hebben, van de dingen die ze toen graag wilden maar die er niet van kwamen. Ik geloof dat dit niet iets is wat mensen snel eerlijk zullen zeggen, ik ben daar zelf heel makkelijk in maar de meeste mensen geven volgens mij niet graag toe dat ze spijt hebben. Ik heb geleerd er niet meer naar te vragen, ineens hielden de gesprekken erover op en kwam er geen vervolg. Ik hou dit altijd in mijn achterhoofd, bij twijfel denk ik aan al die grote plannen en mooie ideeën die nooit werden verwezenlijkt en probeer ik me voor te stellen waar ik het meest spijt van zou krijgen, dat ik te enthousiast een nieuw avontuur ben aangegaan wat misschien kan tegenvallen of dat ik me heb laten tegenhouden en koos het te houden zoals het is, veilig.

We deden een paar bezichtigingen in onze vorige woonplaats, puur voor de vorm, ik dan, Anne-Roel vol overtuiging en met oprechte interesse. Eigenlijk was voor mij wel duidelijk dat we niet meer terug zouden gaan, de kinderen zitten te fijn op hun plek op hun kleine dorpsschooltje. Met dit in mijn achterhoofd en de huizen die vreselijk tegenvielen vroeg ik hem het los te laten en besloten we lekker te blijven zitten waar we zitten. Ik ging los met meer roze en ook rood, eindelijk de laatste puntjes op de i, kunnen we straks lekker achterover leunen en genieten van het feit dat we niets meer hoeven te doen aan het huis. Ik kan de waslijst aan berichten met het verzoek voor een shoot beantwoorden, een keuze maken wie ik het laat doen en de foto's maken voor iedereen die me heeft gevraagd ons huis op de foto te zetten of alleen de kinderkamers. Plus natuurlijk eindelijk alles van ons huis delen op mijn blog. Daar zou ik alle tijd voor hebben.







Een telefoon onder mijn neus, hier, Anne-Roel die mij dwingend aankijkt, dit moet je even zien. Ik kijk op het scherm, ik kijk hem aan en nog eens op het scherm. Daar wil ik niet in wonen, zeg ik. Hoe kun je me dat nou laten zien. Wat lelijk. Geërgerd bedenk ik me dat hij verslaafd is aan huizen kijken, hij kan het niet loslaten, terwijl we net hadden besloten niet te gaan verhuizen. Ik ben een gevoelsmens, alles staat altijd open, mijn hele hart doet keihard mee en wanneer ik enthousiast ben is mijn hele lijf minstens zo euforisch. Soms vermoeiend, toch zou ik niet anders willen zijn. Ik stond ervoor open ons huis achter me te laten en iets nieuws te kopen, het duurde even voor ik dat idee los kon laten en nu wil ik niet meer. Ik hoor hem praten en zeggen wat er allemaal zo fantastisch aan is, ik heb hem niet eerder zo zien glinsteren als hij het over een huis had en ik besluit dat we een kijkje gaan nemen en zo staan we zomaar, met zijn vieren, in zijn droomhuis en zie ik hoe Pepijn net zo snel zijn hart verliest aan het huis. Gaan we hier wonen, ik zou hier wel heel graag willen wonen, mogen we hier wonen, mama, hij houdt er niet over op. Annabel kan het geen bal schelen, zolang ze maar dicht bij papa in de buurt is.



Waarom weggaan als je in zo'n mooi huis woont, we hebben het veel gehoord, de reacties op social media zijn vrijwel allemaal hetzelfde, ik zou blijven. Ik lees ze met veel plezier, het doet me goed te zien dat zoveel anderen net zo genieten van ons huis, het is ook echt een fijn huis. Anne-Roel vindt zijn droomhuis, we ontdekken dat het een hele goede tijd is om ons huis te verkopen, ons bod op het nieuwe huis wordt geaccepteerd en alles lijkt heel voorspoedig te gaan. Op het puntje na dat we nu eerst nog 'even' ons huis moeten verkopen. Ik wist niet dat ons dorp zo populair was, er staat niet zoveel te koop, er lijkt al wat animo te zijn. Ik heb inmiddels aardig wat berichten beantwoord. De makelaar zet het in de stille verkoop, geen Funda, geen bord in de tuin, Pepijn vertelt het op school en ik zet het op social media. En nu afwachten. Spannend.

Voor meer informatie of bij belangstelling kun je contact opnemen met onze makelaar: 0513-653476



maandag 23 oktober 2017

Paint it pink. Ferm Living AW17. Roze, (nog steeds) de trend

Dat roze nog steeds de trend is valt niet te ontkennen, deze trend is online alom vertegenwoordigd en ik kan uiteraard niet ontkennen dat ik me hier helemaal in kan vinden. Toen wij verhuisden van de stad naar dit dorp, deze maand drie jaar geleden, verfde ik de wanden in onze woonkamer in een lichte blush pink. Een andere muur schilderde ik oud roze, zo combineerde ik verschillende tinten. Tussendoor is de muur nog even groen geweest maar ik hunkerde vrijwel direct weer naar het lichte roze. Het is zo'n ideale basiskleur, vrijwel met alles te combineren. Neutrale kleuren als taupe, grijs, of zandkleuren maar ook blauw-, groen- of geeltinten. Zelfs zwart. Kan allemaal. Hoewel ik het lichte heel fijn vind, zijn er natuurlijk nog meer schakeringen en heb ik een hele goede tweede favoriet gevonden. Als het goed is heb je de blogpost met de donkere blush tint in mijn vernieuwde slaapkamer gelezen/bekeken, ik vertel hierin dat ik in november vorig jaar die kleur wilde gebruiken maar toch voor groen ging. Met de kleur nog steeds in mijn achterhoofd wist ik echt zeker dat ik deze wilde gebruiken na het zien van de volgende beelden. De Ferm Living collectie AW17.
Was jij net zo enthousiast als ik? De lichte blush is natuurlijk een meer gangbare tint en zal iets makkelijker toepasbaar zijn als je niet zoals ik in het vak zit. Ik kan me voorstellen dat je deze donkere roze iets moeilijker te combineren vind, maar je ziet dat dit erg meevalt en je best wat kunt experimenteren. Ik krijg ontzettend vaak de vraag wat nou echt dé trend is en ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat er zoveel trends zijn en dat zal ook altijd wel zo blijven maar wat tegenwoordig zo fijn is, alles kan. Je kunt vooral gewoon lekker je gang gaan en je hoeft je niet te beperken tot slechts een enkele trend of interieurstijl. Je hebt vast weleens een bepaalde interieurstijl/trend voorbij zien komen waarvan je sommige dingen heel leuk vond maar ook minder leuk. Je pikt gewoon datgene eruit wat je aanspreekt en combineert dat. Ik krijg vaak te horen dat alles in mijn huis zo goed bij elkaar past, terwijl ik verschillende stijlen combineer. Hoe doe ik dat toch. Allereerst, je moet je niet met mij vergelijken, met inmiddels jarenlange ervaring en veel kennis van kleur door workshops en cursussen te volgen maar bovenal zelf te doen heb ik zoveel geleerd, het zou niet eerlijk zijn als ik nu zou zeggen dat je dit prima even zelf kan doen. Maar je kunt wel een begin maken. En troost je, bij mij gaat nog steeds ook weleens iets fout.
De collectie, de styling met deze kleurkeuze vind ik fantastisch. Als je het verhaal achter de keuze van Ferm Living wil lezen kan dat hier. Wil je nog even een kijkje nemen in mijn huis drie jaar geleden, hoe het allemaal begon, kan dat hier (wat was het leeg!). Het is in elk geval leuk om te laten zien dat roze allang niet meer zoetsappig of te lieflijk is en op veel verschillende manieren toepasbaar. Natuurlijk is het niet voor iedereen, vind je het niet mooi is er gelukkig genoeg keuze in andere kleuren. Je hoeft niet meteen een hele muur te schilderen, je kunt ook prima beginnen met accessoires en op die manier de kleur van jouw keuze toepassen in je interieur. Ik zou je heel graag meer willen leren over kleur, de invloed van licht en omgeving, verschillende kleurencombinaties en waarom die zo goed werken en andere niet. Er valt veel te vertellen en het is zo leuk om zelf aan de slag te gaan als je een beetje basiskennis hebt, daarbij breng ik je graag op ideeën waarmee je zelf aan de slag kunt, ik weet alleen nog niet hoe ik dat invulling moet geven. Daar ga ik nog eens flink over brainstormen. Laat het me gerust weten als je tips hebt of wat je graag zou willen leren van me, dat neem ik dan mee in mijn plannen. En wil je me boeken voor kleuradvies weet je me te vinden. Tot de volgende keer, liefs!

P.s. een soortgelijke kleur als hier gebruikt bij Ferm Living en de kleur in mijn slaapkamer is Rosewood van Painting the Past

zaterdag 21 oktober 2017

Een nieuwe kleur voor de slaapkamer, dark blush, deel 1

Weet je het nog? November vorig jaar liet ik je een nieuwe kleur zien. Ik was van plan de wand in de woonkamer te verven in deze kleur, Rosewood van Painting the Past maar koos ervoor een halve blik verf te gebruiken die ik nog had staan en de muur werd groen. Ik kan zo slecht tegen verspilling, liever maak ik eerst iets op voor ik een nieuw blik open. Toch bleef deze donkere blush tint in mijn hoofd zitten, ik vind de kleur prachtig en nu, bijna een jaar later, zit het eindelijk op de muur, in onze slaapkamer. Een heel verschil met hoe het was, ik vond de kleurencombinatie hiervoor ook mooi maar miste een beetje warmte. Daarbij paste ik de kleurencombinatie roze en geel al toe in 2014, toen we hier net kwamen wonen, ik raak er een beetje op uitgekeken. Ik begon met nieuw beddengoed in een donkere kleur en besloot te gaan voor een heel ander sfeertje, samen met deze kleur op de wand is het precies zo geworden als ik voor ogen had, ik ben klaar voor de herfst en winter en laat je bij deze graag mijn 'nieuwe' slaapkamer zien.
Ik hou van kleine subtiele toevoegingen. De brass lampen liet ik hangen, aan beide kanten van het bed hangt een lamp. De lamp aan mijn kant gaf ik iets extra's, een gouden detail. Ik moest even flink onderhandelen met Pepijn. Ieder jaar kopen wij samen nieuwe kerstversiering, hij mag altijd iets kleins van mij uitzoeken, soms kan hij niet kiezen en koopt ook nog iets van zijn eigen zakgeld. Zo kocht hij twee jaar geleden een setje van deze gouden blaadjes met kleine kraaltjes. Te leuk om alleen te gebruiken met kerst. Ik heb dat met veel kerstversiering, dat gebruik ik het hele jaar door. Een gouden blaadje aan mijn lamp.
Planten in de slaapkamer, ook nog in dezelfde kleuren. In dit geval gewoon toeval. Ik heb ze er niet om uitgezocht. Het is helemaal niet praktisch op deze plek, gezien het gestoei van en met de kinderen, ik gebruikte het enkel voor de foto. Ik heb drie van deze plantjes in waxinelicht houders op de planken in de woonkamer die je zag in de vorige blogpost, het viel me op dat ze dezelfde kleuren hebben als in de slaapkamer en dus gebruikte ik ze puur voor de foto. Ik zou wel graag wat planten willen in deze hoek van de slaapkamer maar dan zou ik kiezen voor iets groter, wat op de grond kan staan of een paar hangplanten en groen, voor een beetje contrast. Daarbij zou ik eerst uitzoeken welke planten geschikt zijn voor de slaapkamer. Gelukkig heb ik nog een hele wand met groen, het bamboo behang van Farrow & Ball.
Het woods behang van cole & son had ik uitgezocht voor Pepijn, dit zou eigenlijk zijn slaapkamer worden, hij vond het geen fijne ruimte en daarom ruilden wij, hij kreeg onze kleinere slaapkamer en wij deze, de grootste. Ik zou voor mezelf iets anders hebben gekozen maar er zit zoveel werk in en ik kreeg Anne-Roel echt niet zo ver om de klus nog eens aan te gaan, we hadden tenslotte nog genoeg te doen in de rest van het huis, het behang bleef. Ik heb een stukje van de muur met het behang overschilderd om zo de diepte te benadrukken, de eerste reacties waren dan ook dat de slaapkamer groter lijkt, zo leuk om op die manier te spelen met een ruimte. Het behang is makkelijk overschilderbaar, je moet wel even kijken of het nog goed op de muur geplakt zit, losse stukjes moet je eerst opnieuw vastplakken. Bij de eerste laag zie je nog licht de print erdoor, de tweede laag dekt volledig. Bij deze verf moet je sowieso minstens twee lagen aanbrengen, vanwege de gelaagdheid van de kleur, die komt het beste tot zijn recht bij meerdere lagen. Het is makkelijk en snel overschilderbaar dus je bent zo klaar.
Ik koos ik dit keer niet voor een sprei op het bed. We hebben in de herfst- en wintermaanden een heerlijk dik dekbed en verder niks nodig. Toch vind ik het voor de aankleding mooier om iets extra's te gebruiken. Er ligt een gebreid wollen plaid, die heb ik al jaren. Het is niet zo groot dus ik kan het niet gebruiken om over de hele breedte te draperen. Het grote gehaakte sprei wat er eerder op lag is heel zwaar en blijft strak op het bed liggen, voor mij te stijfjes, ik hou ervan als het rommeliger is. Hou je van een strak opgemaakt bed, dan is zo'n sprei ideaal. Ik heb het al heel vaak gezegd, ik hou zo van linnen. Linnen hoort gekreukt, rommelig, precies zoals ik het mooi vind. Dit is gewoon een tafelkleed. ik heb een tafelkleed op ons bed gelegd. Simpel, precies het goede formaat en heel licht, het ligt niet zo zwaar op het bed als het gehaakte sprei.
Deel 1 van de slaapkamer, met het bed, het Ikea bed en de nieuwe kleur op de wand, Rosewood van Painting the Past. De blogpost waarin ik de kleur voor het eerst benoem vind je hier en binnenkort zal ik je de andere kant van de slaapkamer laten zien waar wij onze kleding hebben en zie je meer van mijn nieuwe groene bureau. Een groen bureau? Ja, groen, zelfs met een beetje goud, van die dingen waar ik tegenaan loop en meteen van denk, die gaat mee naar huis. Niet standaard, niet voorspelbaar en niet wat iedereen al in huis heeft. Binnenkort meer. Fijn weekend!

dinsdag 10 oktober 2017

Project gallery wall, diy. Een heel bijzonder kaartje gevonden op zolder.

Terug op de blog, veel te lange pauze (wederom), excuses voor de lange stilte. Het blijft een worsteling, ik besteed het liefst zo min mogelijk tijd kijkend naar een scherm(pje). Liever zuig ik op wat ik zie om me heen, ga ik mee in mijn gevoel en bovendien, mijn creativiteit viert hoogtij zodra ik minder online ben. Het liefst leg ik mijn telefoon weg en ga mijn eigen gang, vanuit het ene idee vloeit het andere, een heerlijke flow waar ik volop van geniet. Ik vind het geweldig leuk om met je te delen. Oprechte reacties en complimenten zijn het mooist. De drive om te presteren ontbreekt, het hunkeren naar erkenning is mij onbekend, ik wil gewoon doen waar ik gelukkig van word en waarvan ik geniet. Ik vind het fantastisch anderen te inspireren, met veel plezier en rode wangen ontvang en lees ik de lieve berichten vol complimenten, al kan ik ze zo moeilijk in ontvangst nemen, perfectionistisch als ik ben, wetende dat ik altijd beter kan, is het accepteren van complimenten op wat ik mijn matige werk vind nog weleens lastig. Maar dat weet jij niet, dus bedank ik je. Mijn middelmatig kan voor de ander het hoogst haalbare zijn, net zoals mijn beste werk voor een ander ondermaats kan zijn. De tweestrijd is ingewikkeld, hoe deel ik met je wat ik doe als ik in die fijne flow zit die ik niet wil onderbreken, terwijl ik weet dat je het leuk vind en ik je ermee kan inspireren, wat ik graag wil. Wie weet vind ik hierin ooit een balans en zie ik de schermtijd niet meer als een last. Ik denk dat er dan zomaar iets moois kan ontstaan. Nu even over vandaag, een dierbaar kaartje, gevonden op zolder. Project gallery wall, we doen zoals altijd weer rustig aan en er zit niet zoveel schot in maar vandaag maakte ik een bijzonder begin.
Op zolder staat de doos, hij staat er zo'n drie jaar, een paar keer keken we er vluchtig in en zette het weer weg. Zoveel zooi op zolder, een bergzolder. Bella is de enige van ons die er rechtop kan staan, in het midden, de punt van ons huis. De zolder heeft een enorme aantrekkingskracht op Pepijn en Annabel, het luik open, de krakende vlizotrap op en je bevindt je zomaar op een plek waar niemand je weet te vinden. Er is slechts een lamp, aan het begin, de rest van de zolder wordt verlicht door een lichtjesslang die Anne-Roel en ik jaren geleden gebruikte als kerstverlichting, nog voor de kinderen er waren. De helft van de slang geeft inmiddels geen licht meer. Het zorgt voor een bijzonder sfeertje. Het is er altijd warm, zomers zelfs te warm, dat is ook de reden dat we dozen en andere spullen die we niet gebruiken de zolder op schuiven zonder het echt netjes een plek te geven. De ene doos schuift de andere naar achter en zo ontstaat er een enorme rij dozen en kunnen we zelf de zolder niet meer op. Ik besloot onlangs daar iets aan te doen en nu is er een ruime doorgang van voor naar achter en zien we eindelijk wat er eigenlijk allemaal op zolder ligt. En zo vond ik een stapeltje bijzondere boekjes en in een van die boekjes zat een klein kaartje.
Ik noem het mijn gallery wall maar eigenlijk doe ik het weer net even anders. Ik zocht een oplossing voor de tv, mijn boeken en de vele lijsten die ik in de loop der jaren heb verzameld. Een boekenkast is voor mij te gewoontjes, zo ook een tv meubel en een wand met alleen lijsten vind ik te permanent, liever schuif ik nu en dan met mijn spulletjes en verander ik het af en toe. Vandaar mijn planken wand met ruimte voor alles wat ik erop kwijt wil. Meer dan genoeg lijsten in huis, nu moet er nog iets in. Ik hou het graag persoonlijk maar ik wil niet alleen foto's gebruiken. Er zijn van die mensen (mijn moeder) die iets in hun hoofd hebben wat dan ook direct moet gebeuren, ik heb iets in mijn hoofd wat moet ontstaan. Hoe vaak ik nu al heb gehoord of ik nog iets in de lijsten ga doen en wat, het is niet op twee handen te tellen. Mensen zijn vaak zo onrustig en ongeduldig. Ja, er komt iets in maar ik weet nog niet wat. Als ik dan op zolder het geboortekaartje van Willy, mijn schoonmoeder, tegenkom weet ik direct dat die een plekje krijgt in een lijstje. Na haar overlijden hebben we de dozen op zolder geplaatst met daarin wat van haar persoonlijke spulletjes, niet eerder was er de behoefte erin te kijken, dat heeft tijd nodig. Ik vond een poëziealbum, wat oude fotootjes en dit kleine kaartje. Van voor ons heel lang geleden, toen wij er nog niet waren en zij nog maar net.
Een bijzonder kaartje in een lijstje van mijn schoonmoeder, een van de spulletjes die we hebben gehouden na het opruimen van hun huis, dit huis, nu ons huis. Ik gebruikte een restje behang als achtergrond, de zwart witte grafische print vind ik mooi in contrast met het vergeelde papier van het oude kaartje. En het is net even anders, waar ik van hou en waar zij ook van hield. Bij thuiskomst is Anne-Roel verrast, blij verrast. Het geboortekaartje van zijn moeder, voor ons nieuw, niet eerder gezien. Ik vind het mooi. Het is een goed uitgangspunt voor de gallery wall, iets van alle tijden, oud en nieuw, iets van ons en iets van anderen. Van mijn ouders kreeg ik twee schilderijtjes, kitsch, een beetje kitsch moet er ook bij. Twee portretten, waarbij ik direct een idee heb voor de foto's die ik wil gaan gebruiken. Komt allemaal nog, later. En dan laat ik het je natuurlijk weer zien. Tot de volgende keer, liefs.

maandag 5 juni 2017

Aan tafel. Zondagmorgen ritueel. Vader en dochter. Net voor de tranen en de stront.








Zomaar een extra zondagochtend, want een vrije maandag is een extra zondag. Het is Pinksteren, drie dagen weekend. Zoals altijd ben ik als eerste op, ik geniet van de stille ochtend, de eerste uurtjes alleen voor de rest uit bed komt. Deze zondag begin ik op de bank met op schoot mijn laptop en typ dit blogbericht. Als de zon schijnt zoek ik mijn favoriete plekje op in de tuin, waar ik op een schapenvacht zit, genietend van mijn verse kop thee terwijl ik luister naar de vogeltjes die net als ik in alle vroegte de dag beginnen. Annabel kruipt bij papa in bed, naast hem kijkt ze filmpjes op zijn telefoon terwijl hij nog even doorslaapt, zo goed als dat kan, voor zover zij dat toelaat. Pepijn ligt nog lekker te slapen in zijn bedstee, als hij wakker wordt leest hij een boek, pakt zijn IPad of kruipt ook hij in het grote bed, naast zijn zusje. 
















Aan tafel heerst er rust aan de ene kant, Pepijnemans en ik eten, drinken en knuffelen. Aan de overkant energiebommetje Bella en papa. We vragen tig keer of ze een hap wil nemen en net zo vaak of ze weer op haar kruk wil gaan zitten. Ze verdwijnt vaak en komt met van alles terug, rondom haar bord ligt het vol speelgoed, knuffels, stickervellen, soms een verrekijker. Ze zeurt over vieze stukjes die ze echt niet op gaat eten en doet wie het eerste klaar is met Pepijn, hij eet drie keer zoveel dus ze wint warempel ook weleens. Ze wacht tot Anne-Roel zijn ontbijt op heeft, klimt op zijn schoot en heeft de grootste lol, trekt zijn shirt voor zijn gezicht om hem vervolgens kusjes te geven. Pepijn verdwijnt naar de garage, in de voorraadkast staat een nieuwe pot chocopasta, voor op zijn crackers. Hij komt kokhalzend terug, zonder chocopasta. Onze bejaarde honden blijken hun vloeibare poep te hebben laten lopen, de garagevloer ligt er vol mee, grote honden, grote... Als Anne-Roel de garage heeft schoongemaakt wil hij met Bella de honden gaan uitlaten, ik pak haar gele vestje, een huilend "Jij bent echt een rotmoeder!". Verkeerde kleur geel, hier te zien in het filmpje. 

Zomaar een zondagochtend