dinsdag 10 oktober 2017

Project gallery wall, diy. Een heel bijzonder kaartje gevonden op zolder.

Terug op de blog, veel te lange pauze (wederom), excuses voor de lange stilte. Het blijft een worsteling, ik besteed het liefst zo min mogelijk tijd kijkend naar een scherm(pje). Liever zuig ik op wat ik zie om me heen, ga ik mee in mijn gevoel en bovendien, mijn creativiteit viert hoogtij zodra ik minder online ben. Het liefst leg ik mijn telefoon weg en ga mijn eigen gang, vanuit het ene idee vloeit het andere, een heerlijke flow waar ik volop van geniet. Ik vind het geweldig leuk om met je te delen. Oprechte reacties en complimenten zijn het mooist. De drive om te presteren ontbreekt, het hunkeren naar erkenning is mij onbekend, ik wil gewoon doen waar ik gelukkig van word en waarvan ik geniet. Ik vind het fantastisch anderen te inspireren, met veel plezier en rode wangen ontvang en lees ik de lieve berichten vol complimenten, al kan ik ze zo moeilijk in ontvangst nemen, perfectionistisch als ik ben, wetende dat ik altijd beter kan, is het accepteren van complimenten op wat ik mijn matige werk vind nog weleens lastig. Maar dat weet jij niet, dus bedank ik je. Mijn middelmatig kan voor de ander het hoogst haalbare zijn, net zoals mijn beste werk voor een ander ondermaats kan zijn. De tweestrijd is ingewikkeld, hoe deel ik met je wat ik doe als ik in die fijne flow zit die ik niet wil onderbreken, terwijl ik weet dat je het leuk vind en ik je ermee kan inspireren, wat ik graag wil. Wie weet vind ik hierin ooit een balans en zie ik de schermtijd niet meer als een last. Ik denk dat er dan zomaar iets moois kan ontstaan. Nu even over vandaag, een dierbaar kaartje, gevonden op zolder. Project gallery wall, we doen zoals altijd weer rustig aan en er zit niet zoveel schot in maar vandaag maakte ik een bijzonder begin.
Op zolder staat de doos, hij staat er zo'n drie jaar, een paar keer keken we er vluchtig in en zette het weer weg. Zoveel zooi op zolder, een bergzolder. Bella is de enige van ons die er rechtop kan staan, in het midden, de punt van ons huis. De zolder heeft een enorme aantrekkingskracht op Pepijn en Annabel, het luik open, de krakende vlizotrap op en je bevindt je zomaar op een plek waar niemand je weet te vinden. Er is slechts een lamp, aan het begin, de rest van de zolder wordt verlicht door een lichtjesslang die Anne-Roel en ik jaren geleden gebruikte als kerstverlichting, nog voor de kinderen er waren. De helft van de slang geeft inmiddels geen licht meer. Het zorgt voor een bijzonder sfeertje. Het is er altijd warm, zomers zelfs te warm, dat is ook de reden dat we dozen en andere spullen die we niet gebruiken de zolder op schuiven zonder het echt netjes een plek te geven. De ene doos schuift de andere naar achter en zo ontstaat er een enorme rij dozen en kunnen we zelf de zolder niet meer op. Ik besloot onlangs daar iets aan te doen en nu is er een ruime doorgang van voor naar achter en zien we eindelijk wat er eigenlijk allemaal op zolder ligt. En zo vond ik een stapeltje bijzondere boekjes en in een van die boekjes zat een klein kaartje.
Ik noem het mijn gallery wall maar eigenlijk doe ik het weer net even anders. Ik zocht een oplossing voor de tv, mijn boeken en de vele lijsten die ik in de loop der jaren heb verzameld. Een boekenkast is voor mij te gewoontjes, zo ook een tv meubel en een wand met alleen lijsten vind ik te permanent, liever schuif ik nu en dan met mijn spulletjes en verander ik het af en toe. Vandaar mijn planken wand met ruimte voor alles wat ik erop kwijt wil. Meer dan genoeg lijsten in huis, nu moet er nog iets in. Ik hou het graag persoonlijk maar ik wil niet alleen foto's gebruiken. Er zijn van die mensen (mijn moeder) die iets in hun hoofd hebben wat dan ook direct moet gebeuren, ik heb iets in mijn hoofd wat moet ontstaan. Hoe vaak ik nu al heb gehoord of ik nog iets in de lijsten ga doen en wat, het is niet op twee handen te tellen. Mensen zijn vaak zo onrustig en ongeduldig. Ja, er komt iets in maar ik weet nog niet wat. Als ik dan op zolder het geboortekaartje van Willy, mijn schoonmoeder, tegenkom weet ik direct dat die een plekje krijgt in een lijstje. Na haar overlijden hebben we de dozen op zolder geplaatst met daarin wat van haar persoonlijke spulletjes, niet eerder was er de behoefte erin te kijken, dat heeft tijd nodig. Ik vond een po√ęziealbum, wat oude fotootjes en dit kleine kaartje. Van voor ons heel lang geleden, toen wij er nog niet waren en zij nog maar net.
Een bijzonder kaartje in een lijstje van mijn schoonmoeder, een van de spulletjes die we hebben gehouden na het opruimen van hun huis, dit huis, nu ons huis. Ik gebruikte een restje behang als achtergrond, de zwart witte grafische print vind ik mooi in contrast met het vergeelde papier van het oude kaartje. En het is net even anders, waar ik van hou en waar zij ook van hield. Bij thuiskomst is Anne-Roel verrast, blij verrast. Het geboortekaartje van zijn moeder, voor ons nieuw, niet eerder gezien. Ik vind het mooi. Het is een goed uitgangspunt voor de gallery wall, iets van alle tijden, oud en nieuw, iets van ons en iets van anderen. Van mijn ouders kreeg ik twee schilderijtjes, kitsch, een beetje kitsch moet er ook bij. Twee portretten, waarbij ik direct een idee heb voor de foto's die ik wil gaan gebruiken. Komt allemaal nog, later. En dan laat ik het je natuurlijk weer zien. Tot de volgende keer, liefs.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Love to hear from you!