zondag 5 november 2017

Huis te koop, nieuw huis gekocht, hoe we zomaar ineens van gedachte veranderde



Zomaar ineens. Vertelde ik eerst nog dat we tot het besluit waren gekomen te blijven, we wonen hier zo fijn, zijn we nu alweer van plan het achter ons te laten. Allemaal de schuld van die onrustige man van mij. Hij trekt zijn eigen plan, zoals zo vaak, laat mij in de waan dat we nergens naartoe gaan en zit ondertussen alle dagen met zijn neus op Funda en vindt vervolgens pardoes zijn droomhuis. Ik kijk er niet van op, zo gaat het nu eenmaal bij ons. Voor ik goed en wel kan bedenken of ik het een goed idee vind heeft hij al een bod gedaan. Toegegeven, ik zou hetzelfde doen als ik de kans kreeg mijn droomhuis te kunnen kopen.







Plannen, ideeën en dromen, ik luister en mijmer mee. Ik weet nog hoe vaak ik de verhalen aanhoorde van mensen over nieuwe huizen, al dan niet in de buurt, in het buitenland, opknappers, iets laten bouwen, gezamenlijk iets kopen, iets met veel grond of juist een appartement zonder, ergens middenin het bos of die populaire grote stad. Vaak bleef het bij ideeën, want, kinderen, want, werk, want, familie, gevolgd door wat als en hoe doen we het met. Plannen werden gestaakt, ideeën vergeten en de droom vervaagde of raakte op de achtergrond. Ik weet eigenlijk niet of mensen er spijt van hebben, van de dingen die ze toen graag wilden maar die er niet van kwamen. Ik geloof dat dit niet iets is wat mensen snel eerlijk zullen zeggen, ik ben daar zelf heel makkelijk in maar de meeste mensen geven volgens mij niet graag toe dat ze spijt hebben. Ik heb geleerd er niet meer naar te vragen, ineens hielden de gesprekken erover op en kwam er geen vervolg. Ik hou dit altijd in mijn achterhoofd, bij twijfel denk ik aan al die grote plannen en mooie ideeën die nooit werden verwezenlijkt en probeer ik me voor te stellen waar ik het meest spijt van zou krijgen, dat ik te enthousiast een nieuw avontuur ben aangegaan wat misschien kan tegenvallen of dat ik me heb laten tegenhouden en koos het te houden zoals het is, veilig.

We deden een paar bezichtigingen in onze vorige woonplaats, puur voor de vorm, ik dan, Anne-Roel vol overtuiging en met oprechte interesse. Eigenlijk was voor mij wel duidelijk dat we niet meer terug zouden gaan, de kinderen zitten te fijn op hun plek op hun kleine dorpsschooltje. Met dit in mijn achterhoofd en de huizen die vreselijk tegenvielen vroeg ik hem het los te laten en besloten we lekker te blijven zitten waar we zitten. Ik ging los met meer roze en ook rood, eindelijk de laatste puntjes op de i, kunnen we straks lekker achterover leunen en genieten van het feit dat we niets meer hoeven te doen aan het huis. Ik kan de waslijst aan berichten met het verzoek voor een shoot beantwoorden, een keuze maken wie ik het laat doen en de foto's maken voor iedereen die me heeft gevraagd ons huis op de foto te zetten of alleen de kinderkamers. Plus natuurlijk eindelijk alles van ons huis delen op mijn blog. Daar zou ik alle tijd voor hebben.







Een telefoon onder mijn neus, hier, Anne-Roel die mij dwingend aankijkt, dit moet je even zien. Ik kijk op het scherm, ik kijk hem aan en nog eens op het scherm. Daar wil ik niet in wonen, zeg ik. Hoe kun je me dat nou laten zien. Wat lelijk. Geërgerd bedenk ik me dat hij verslaafd is aan huizen kijken, hij kan het niet loslaten, terwijl we net hadden besloten niet te gaan verhuizen. Ik ben een gevoelsmens, alles staat altijd open, mijn hele hart doet keihard mee en wanneer ik enthousiast ben is mijn hele lijf minstens zo euforisch. Soms vermoeiend, toch zou ik niet anders willen zijn. Ik stond ervoor open ons huis achter me te laten en iets nieuws te kopen, het duurde even voor ik dat idee los kon laten en nu wil ik niet meer. Ik hoor hem praten en zeggen wat er allemaal zo fantastisch aan is, ik heb hem niet eerder zo zien glinsteren als hij het over een huis had en ik besluit dat we een kijkje gaan nemen en zo staan we zomaar, met zijn vieren, in zijn droomhuis en zie ik hoe Pepijn net zo snel zijn hart verliest aan het huis. Gaan we hier wonen, ik zou hier wel heel graag willen wonen, mogen we hier wonen, mama, hij houdt er niet over op. Annabel kan het geen bal schelen, zolang ze maar dicht bij papa in de buurt is.



Waarom weggaan als je in zo'n mooi huis woont, we hebben het veel gehoord, de reacties op social media zijn vrijwel allemaal hetzelfde, ik zou blijven. Ik lees ze met veel plezier, het doet me goed te zien dat zoveel anderen net zo genieten van ons huis, het is ook echt een fijn huis. Anne-Roel vindt zijn droomhuis, we ontdekken dat het een hele goede tijd is om ons huis te verkopen, ons bod op het nieuwe huis wordt geaccepteerd en alles lijkt heel voorspoedig te gaan. Op het puntje na dat we nu eerst nog 'even' ons huis moeten verkopen. Ik wist niet dat ons dorp zo populair was, er staat niet zoveel te koop, er lijkt al wat animo te zijn. Ik heb inmiddels aardig wat berichten beantwoord. De makelaar zet het in de stille verkoop, geen Funda, geen bord in de tuin, Pepijn vertelt het op school en ik zet het op social media. En nu afwachten. Spannend.

Voor meer informatie of bij belangstelling kun je contact opnemen met onze makelaar: 0513-653476