vrijdag 2 februari 2018

Droom(huis) in duigen



Er is veel gebeurd na de laatste blogpost waarin ik zoveel mogelijk interieur vragen probeerde te beantwoorden die ik zoal had ontvangen via de mail en je de inspirerende foto's liet zien van het prachtige Soho Loft. Wij kregen bericht over het huis. Het droomhuis (foto 1) waar Anne-Roel als een blok voor was gevallen en waar ik vervolgens net zo verliefd op werd, het huis waarvoor wij ons huis in de verkoop gooiden. Om een lang verhaal kort te maken, wij zijn het huis kwijt, het verkeerde huis. Niet ons huis, ons huis staat nog steeds te koop. Ineens viel alles in duigen en heb ik de week erna alles moeten afzeggen waar ik zo naar uit keek. Heel even liet ik me meeslepen, besloot ik mee te gaan in het enthousiasme en de overtuiging van zowel meneer de echtgenoot als meneer de makelaar en kwam er zoveel op mijn pad dat het leek alsof het zo moest zijn, alsof er niks meer fout kon gaan.



Ons huis staat nog steeds te koop, hoewel ik daar erg mijn twijfels over heb nu we nog niets nieuws op het oog hebben. Ik vind het nogal spannend dat er zo weinig mogelijkheden zijn in deze omgeving, tegelijkertijd weet je niet wat er nog te koop komt te staan de komende tijd. Het grote onbekende, ik blijk niet zo avontuurlijk te zijn of misschien komt het omdat ik mijn mintgroene huis dan toch te mooi vind, ik sta niet te springen om de verkoop door te zetten. Maar we zetten door, de eerste stap is gezet en we krabbelen niet terug. Mijn koppige man heeft het in zijn hoofd en mijn argumenten zijn te mager om hem op een ander idee te brengen. Ik heb geen argument, behalve dat we een mooi huis hebben. Het huis waar ik nu drie en een half jaar woon en waar hij voor de tweede keer woont, hij wil het achter zich laten en dat snap ik.



Ik plaatste het laatste blogbericht met het eclectische interieur met zijn mooie kleur- en materiaalgebruik in aanloop naar wat zou komen. Nu en dan komen er dingen op mijn pad waar ik heel graag ja tegen wil zeggen maar niet voor in de gelegenheid ben of er is geen aanbod als ik er wel tijd voor heb. Ik liet me meeslepen door man en makelaar, we zouden het huis snel verkopen, het andere huis was zo goed als rond en ondanks dat ik meer van het eerst zien dan geloven ben ging ik er in mee. Ik wilde het zo graag. Toen de mailtjes binnenkwamen met wel hele leuke voorstellen voor samenwerkingen, mooie kansen, ideaal voor het nieuwe huis en zo'n fijne manier om meer te kunnen laten zien van wat ik kan voelde het alsof alles op zijn plek viel. Het zou een beetje in de stijl van het Soho Loft worden, uiteraard met een vleugje van mezelf en de partijen waar ik mee zou gaan samenwerken. Ik mocht de plannen uitwerken, was er al een beetje mee begonnen en zag het allemaal voor me. Bij het verzamelen van beeldmateriaal voor de moodboards kwam ik onder andere de loft tegen en besloot dat het een goed idee was om daarmee te beginnen op de blog, zo zou ik weer terug komen en van daaruit zou ik de rest met je delen. Ik publiceerde de blogpost, zat vol inspiratie en energie om alle mooie dingen te realiseren en dezelfde dag was er het telefoontje waarmee alles ophield.



Vanaf nu ga ik terugblikken op de blog, ik ga de voor en na foto's laten zien van wat wij zoal hebben gedaan in dit huis. Van de muur die wij hebben gesloopt waarmee we een open keuken creëerden tot de badkamers en de buitenkant van het huis wat een mint groen kleurtje kreeg. Onze eettafel staat waar voorheen een muur stond, de pui die de serre van de rest scheidde hebben we eruit gegooid en boven lieten we een nieuw plafond plaatsen in plaats van het afzichtelijke systeemplafond wat er in zat (dat moet echt verboden worden voor woonhuizen). De beide badkamers en het toilet kregen dezelfde stijl en sfeer en het behang in onze slaapkamer was eigenlijk bedoeld voor Pepijn. Genoeg te vertellen en vooral, genoeg te laten zien. Heel veel heeft de blog nooit gehaald, ik ga zoveel mogelijk laten zien. Tot snel.

Ik ontving zoveel reacties van mensen die meeleefden, net als ik benieuwd naar wat zou komen, uitkijkend naar wat we van het nieuwe huis zouden maken. Veel lieve woorden die je dan graag wil horen. Het is zo'n tegenvaller, we baalden echt eventjes. Ik besteedde wat dagen om mailtjes te verzenden, ik moest immers alles afzeggen, veel in het Engels wat toch altijd wat meer tijd in beslag neemt. Ondertussen zochten we ons rot naar een ander huis (zelfs een school en een kerk) keer op keer kregen we te horen dat het al verkocht was als we belden om het te bekijken. Ik ben het vertrouwen een beetje kwijt en voel lichtelijke paniek bij het idee dat de aanvragen voor bezichtigingen voor ons huis maar binnenkomen en we nog helemaal niets anders op het oog hebben. Ik wil niet zomaar mijn mooie huis verlaten, het idee ons huis te verkopen zonder te weten wat onze volgende stap is, heel vrolijk word ik er niet van. Iedere keer dat Anne-Roel "Komt goed" tegen me zegt wil ik 'em een mep verkopen, ik krijg er de zenuwen van dat hij er zo relaxed onder is. "Jullie hebben zo'n mooi huis", we horen het veel en het klopt ook. Ook wij vinden het een mooi huis. Maar ons hart gaat er niet sneller van kloppen. Een enkeling snapt het en weet dat het huis niet bij ons past, dat wij houden van alles wat net even anders is, iets raars, iets geks, een bijzonder huis/object/pand waar wij ons huis van kunnen maken. Zou je alsjeblieft willen duimen dat het geluk straks met ons is en we een plekje vinden waarin we al onze liefde kunnen stoppen en waaraan we echt ons hart kunnen verliezen? We zijn er zo aan toe.



3 opmerkingen:

  1. Ik duim heel hard met je mee. Wat klote zeg. Het gaat op zijn plek vallen maar daar heb je nu helemaal niks aan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jammer van dit huis, maar er komt vast een andeer huis langs dat wel voor jullie bestemd is. Een huis om jullie droom in te creëren. Ik duim voor je.

    Groetjes, Margaret

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!