woensdag 28 maart 2018

Droomhuis gekocht



We hebben ons droomhuis gevonden. Even leek het erop dat het voor onze neus was weggekaapt maar ineens was het de maandag waarop we het koopcontract tekenden. Zo snel ging het natuurlijk niet, we hebben flink in spanning gezeten en het leek een eeuwigheid te duren voor we eindelijk een kijkje konden nemen. Er ging uiteraard iets mis maar uiteindelijk kwam het allemaal goed. En hoe. Ik heb zoveel huizen bekeken de afgelopen maanden, het was nogal een avontuur. Kennelijk snapt niet iedereen dat een schoon huis beter verkoopt. En zijn sommige mensen trots op hun troep of vuile was. Bij iedere geplande bezichtiging werkte ik me in het zweet om ons huis te laten blinken, propte ik de volle wasmanden in onze auto's zodat er nergens iets rondslingerde en mochten Pepijn en Annabel niet in hun kamer spelen zodat niemand over speelgoed kon struikelen. Het huis was ongezellig netjes, sfeerloos, een showroom waar net zo goed niemand kon wonen. We misten onze rommeltjes, de spullen die persoonlijkheid geven aan een huis, wat laat zien dat wij hier wonen. Maar dat is uiteindelijk wel hoe je een huis verkoopt, dat was de bedoeling en dat deden we.



Een huis zoeken is een avontuur, elke keer weer een verrassing wat je aantreft. Een enkele keer overtrof het de foto's, vaak viel het flink tegen en waren er onaangename verrassingen. Vieze geurtjes in de badkamer, een wc met zelfgemaakt plafond van wat houten latjes waar je dwars doorheen kijkt, druipend verfwerk en zeil wat op de vloer hoort tegen de keukenwand geplakt. Dit alles in het huis waarvoor ze de hoofdprijs vragen. Staat nog steeds te koop. Of bewoners die samen op de bank zitten terwijl de makelaar je rondleidt en zijn verhaal doet. Het huis zo scheef dat ik bijna niet rechtop kon blijven staan op mijn hakken en me even terug waande op een feestje in een ver verleden waar ik dronken rondliep en een makelaar die maar bleef roepen dat je daar niks aan moest doen, dat gaf juist sfeer aan het huis. Dan de huizen waar we eerst even langs wilden rijden voor we een bezichtiging planden, heel verstandig, die hebben we niet meer van binnen bekeken. Of het huis met de dode muizen op zolder, het hoofd van Anne-Roel vol spinnenwebben nadat hij zo dapper was het door de deuropening te steken, lange man, laag plafond. Af en toe paniek als ik weer thuis was, hoe kunnen we zo'n mooi huis verkopen terwijl er zo weinig leuks te koop staat, straks vinden we nooit iets.

Ons droomhuis vonden we eerst op Funda, we waren zo enthousiast en belden direct om een bezichtiging te plannen. Iets verderop in de straat stond nog een huis te koop, dat was onze tweede keus, we belden ook om dat te bezichtigen. We konden beide op dezelfde dag bekijken, de dag ervoor het telefoontje dat ze zo goed als verkocht waren. Het ene huis stond net een paar dagen te koop, het andere al langer, beide bij een andere makelaar, beide verkocht. En we wilden zo graag in de binnenstad, terug naar ons stadje en graag er middenin. Er kwamen meer te koop in het centrum, allemaal zonder tuin, geen optie voor ons. Ondertussen bekeken we veel huizen, het was het allemaal niet, het huis waar we wel voor vielen kwam met zoveel extra kosten, dat was boven budget. Net toen we door alle opties waren en zelfs Anne-Roel de zenuwen kreeg besloot hij een telefoontje te plegen, ons droomhuis stond nog steeds op Funda zonder vermelding verkocht onder voorbehoud en we waren al flink wat weken verder. Toevallig was het net weer vrij, vertelden ze, de koper kon de financiering niet rond krijgen.



Al voor ik het had gezien wist ik het, dit is het huis. Omdat ik vermoed dat ik op slag verliefd zal zijn vraag ik mijn moeder mee, een paar extra ogen, kritische ogen. We staan op de stoep voor de deur, ik trek aan de oude bel (ja, echt, je moet aan de bel trekken) en hoor de bel rinkelen in de gang, een echte bel. Geen reactie. Ik druk op de bel erboven, de bel voor de verdieping. Wederom niks. We gluren door de brievenbus en daar is het al, de liefde, ik ben verliefd op de gang. Verder zien we niks, de grote houten luiken zitten voor de ramen. Na een telefoontje blijkt dat de assistent een fout heeft gemaakt, er komt niemand. De volgende morgen gaat de deur net open zodra Anne-Roel en ik op de stoep staan, we gaan samen, ik stap de drempel over en weet het zeker, dit is het huis. Natuurlijk zijn er minpunten, er is een tuin maar die blijkt veel kleiner, de voorkamer op de begane grond staat te vol om goed te kunnen bekijken, het souterrain net zo. In de woonkamer een hele schuine vloer, ik dit keer niet op hakken. Bij elke stap die ik zet op de 400 jaar oude wenteltrap (geel!) en iedere ruimte die ik binnenstap wordt de liefde steeds groter voor dit monumentale pand. Als we uit het huis stappen en nog even een blik werpen op de indrukwekkende gevel vraagt Anne-Roel me wat ik ervan vindt en zegt vervolgens tegen de makelaar dat we bij thuiskomst direct een bod doen. In de auto op weg naar huis zijn we stil, onder de indruk en vol spanning, dit moet gewoon goed gaan.