donderdag 5 april 2018

Voor en na foto's. De open keuken na het slopen van een muurtje



Niet eerder liet ik de voor en na foto's zien hier op de blog. Daarom ga ik vanaf nu terugkijken en laten zien wat wij zoal hebben laten doen en zelf hebben gedaan om dit huis te veranderen in wat het nu is. Te beginnen bij de keuken, door een muur te slopen gooiden we het open en kwam er eindelijk wat meer daglicht binnen. Door het lage plafond komt er beperkt daglicht binnen, dat voorheen ook nog geblokkeerd werd door het muurtje. Om voor nog meer licht te zorgen koos ik voor een hoogglans witte keuken. Wit weerkaatst licht, zo vergroot je als het ware de lichtinval. Een handig trucje om een donkere hoek in huis ruimtelijker te maken. Iets wat dit huis wel kon gebruiken. Daarnaast wisten we niet zeker of we hier lang zouden wonen, we kozen een keuken die niet heel smaakgevoelig is, meer geschikt voor verkoop.





Van afgesloten keuken naar open keuken. Eigenlijk maar een kleine verandering, het muurtje was zo om, toch een groot resultaat. Daar hou ik van, het hoeft allemaal niet te moeilijk. Vaak is een kleine verandering al genoeg voor een groot effect. We wilden zo weinig mogelijk keuken en een grote eettafel. Ik zie een keuken graag meer als een meubel dan keuken en wil niet dat het teveel ruimte in beslag neemt. Vast vanwege mijn gebrek aan talent voor koken. Geen bovenkastjes, net als in ons eerste koophuis. Met het ontstaan van meer ruimte was er plaats voor een drie meter lange eettafel. Die kochten we al snel voor onze eerste kerst in dit huis, met familie, althans, een deel van de familie. Met zijn twaalven rond de tafel paste prima. Ik weet nog hoe fijn ik het vond, hoe belangrijk het voor me was om nieuwe herinneringen te maken en dat deden we.



Foto boven de ene kant van het muurtje, de lichtschakelaar verdween met het muurtje. Het duurde een jaar voor we ontdekten dat die schakelaar bedoeld was voor het lichtpunt in de keuken. Gelukkig zit dat lichtpunt heel onpraktisch in het midden van het plafond waar we toch geen lamp zouden willen ophangen. Foto onder de andere kant van de muur met daar een deel van de keuken, waaronder de oven. Omdat de oude keuken was aangepast voor de rolstoel vanwege mijn schoonmoeder, zij had MS, was het werkblad verlaagd en werd er onder de kookplaat ruimte vrij gehouden.





Foto boven, zwarte pijlen geven de plek aan van het muurtje. Foto onder, de doorgang naar de oude keuken met voor het raam mijn moeder die hielp met het uitzoeken en schoonmaken van alle keukenspullen van mijn schoonouders voor de kringloop. De witte vakkenkast rechts tegen de muur hangt nu in onze bijkeuken met daarin ons linnengoed. Op dezelfde plek in de keuken hangt nu een roze kast aan de wand waarin een deel van ons servies zit, daarover meer in een later blog.





Inmiddels doet ze het niet meer, toen zat ze het liefst op dit plekje, bovenop de keuken. We hadden alle tijd in de ochtend, geen school, Bella was nog fijn thuis. Pepijn vroeg na zijn eerste week in groep 3 of hij alleen naar school mocht lopen en weer terug en dat mocht. We maakten afspraken, welke route en hoe laat hij thuis moest zijn en hij vertrok vol trots door het vertrouwen wat wij in hem hadden elke ochtend zelf naar school. Annabel en ik deden rustig aan, zo kon zij op haar dooie gemakje haar broodje smeren en langzaamaan haar ontbijt verorberen, in dit hoekje op de keuken.







Zijn er dingen die we nu anders zouden doen? Jazeker, we misten al snel het fornuis in onze eerste koopwoning. Hoe klein de keuken ook was in de jaren'30 woning, het fornuis was groot. Met maar liefst 6 pitten, niet dicht op elkaar, was er meer dan genoeg ruimte voor meerdere pannen. In dit huis kozen we voor een 5 pits kookplaat, helaas zitten de pitten vrij dicht op elkaar waardoor pannen net niet lekker naast elkaar passen. En natuurlijk de lichtschakelaar, foutje. Dat is het enige, ik ben blij dat we voor vrijwel alleen maar lades hebben gekozen, op de hoek- en koelkast na. Ideaal in gebruik. Om het beeld rustig te houden koos ik voor de vaatwasser dezelfde front, het lijkt op twee lades maar daarachter zit toch echt de vaatwasser. En de ingebouwde tafelmodel koelkast was ook een goede keuze, links naast de oven. Ik wilde niet de hoogte in, om de breedte opties te vergroten liet ik de keuken op dezelfde hoogte. Op de plek van de hoge koelkast, in de hoek van de oude keuken, staat nu het Franse servies wat mijn ouders meenamen van vakantie. Daarboven de oude schilderijen van mijn schoonmoeder die haar vader heeft ingelijst, Anne-Roel zijn opa was lijstenmaker. Aan het plafond een oude messing lamp die ik voor een paar euro kocht in de kringloopwinkel.



De eerste voor en na. Meer foto's van de voor situatie in dit blogbericht. Naast de keuken hebben we nog de badkamers en over een paar maanden natuurlijk de voor en na's van het nieuwe huis. Ik ben al bezig met het ontwerp van de keuken in het nieuwe huis, iets heel anders, ditmaal helemaal naar eigen smaak. Aanstaande maandag gaan we de boel opmeten, ik ga foto's maken en hopelijk ook wat filmen zodat ik genoeg kan laten zien van de voor situatie. Misschien ga ik live filmen op Instagram, dan kun je even meekijken. Ondertussen kijk ik terug op de blog en laat ik je nog meer zien van wat we de afgelopen jaren hebben gedaan. Leuk? Zal ik meer voor een na blogposts plaatsen? Ik heb besloten geen shoot meer te laten doen, geen binnenkijker van ons huis voor de woonbladen. De blog is de enige plek waar je dit huis kunt bekijken. Niet om je zo te lokken maar ik ben er aan toe om het hier af te ronden en ik ben al wat begonnen met inpakken, zo zijn we goed voorbereid en hoeft het niet op het laatste moment nog snel te gebeuren. We zijn er erg aan toe om dit huis achter ons te laten.


maandag 2 april 2018

Aan de ontbijttafel.. Fijne Pasen!



Pasen, de laatste in dit huis. Eigenlijk doen we niet veel anders dan andere zondagen, Anne-Roel zorgt voor lekkere broodjes en beleg, Pepijn en Annabel dekken de tafel. Geen fotogenieke perfect gestylde tafel, het is een rommeltje. Heerlijk. Ik bemoei me nergens mee en observeer. Ditmaal geen versierde paasboom, de paastakken liggen al weken onder de carport en daar blijven ze liggen. Met een hoofd vol plannen en idee├źn voor het nieuwe huis nemen we beetje bij beetje afscheid van dit huis.



Nog twee maanden tot we de sleutel krijgen van het nieuwe huis. De lege verhuisdozen staan al in de gang, althans, de eerste stapel. Het wordt een drukke periode, veel heen en weer gereis van dit huis in het dorp naar het huis in de stad en weer terug. Het ene huis dat steeds leger zal raken, het andere voller. We blijven in ieder geval tot de zomervakantie hier, Pep en Bella ronden het schooljaar af op hun gezellige dorpsschooltje. Niet al onze spullen gaan mee, ik ga de komende weken alles uitzoeken en sorteren. De eettafel is inmiddels verkocht. Ik beantwoord veel berichtjes en vertel dat de vakkenkast met ons mee verhuist, die is niet te koop. Het begin van een hectische tijd, we doen nog even lekker rustig aan en genieten van dit lange weekend waarin we nog niks moeten.



Annabel aan tafel, haar verkruimelde croissant met niks erop voor haar neus, kleine Takkie naast haar. Pepijn wat ziekjes, geen foto's graag. Non stop haar mond open. Zoveel te vertellen. Over donderdagavond discoavond op school, dansen met Tijn, zaterdag boodschappen doen met papa en stiekem samen een ijsje eten. "Jullie niet, wij lekker wel". Pep baalt, ik niet. En iedere keer wanneer we haar even niet verstaan of niet goed opletten en vragen "Wat?", haar antwoord, "Poepgat". Voor het ontbijt chocolade eieren zoeken, Pep heeft ze verstopt, zij zoekt. Na het ontbijt vertrekken Anne-Roel en Bella samen naar opa en oma. Terwijl Pepijn onder een dekentje op de bank ligt ga ik verder met het ontwerp van onze nieuwe keuken. Tweede Paasdag begint met tranen vanwege een mopperende Pepijn op zoek naar de paaseitjes die Bella heeft verstopt. Ik zorg voor een vlug ontbijt zodat hij op tijd op de tennisbaan staat voor zijn toernooi.