woensdag 9 mei 2018

Mijn fijne bolide vriendinnetje. Het allereerste afscheid, de Fiat 500





Nu we gaan verhuizen is het onvermijdelijk, afscheid nemen. Het eerste afscheid is makkelijk, al gaan we de Fiat best een beetje missen. Het is het fijnste autootje waar ik ooit in heb gereden. Mijn tweede, mijn cadeautje nadat iemand op mijn vorige auto is ingereden, total loss, niet meer te redden. Ik heb het vooraf niet zo bedacht, toch kreeg ik een auto in dezelfde kleur waarin ik het huis wilde laten schilderen. Vrijwel iedereen die hier ooit een pakketje heeft afgegeven of iets anders kwam brengen vroeg: "Wat was er eerst, de auto of het huis?"





Een allerlaatste ritje, samen met mijn moeder en mijn zusje. Afgelopen zondag stapten we met zijn drietjes voor het laatst in mijn bolide vriendinnetje. Stralend, net gepoetst, klaar om in te leveren. Ik besluit mijn camera mee te nemen, rij richting Oranjewoud naar de Overtuin, zoek een parkeerplekje en maak foto's. Vol in de zon, niet de mooiste foto's. We lopen een stukje, ik berg mijn camera op en bedenk me dat het waarschijnlijk ook gewoon een stom idee is.



Een van de mooiste plekjes hier in de omgeving, de Overtuin. Prachtige lanen, een slangenmuur, kruidentuin en wat speeltoestellen voor de kinderen. We wandelen er graag als we zonder de honden op pad zijn, die zijn in het park niet toegestaan. Regelmatig zien we bruidsparen poseren, het is een geliefde plek voor bruidsfotografie. En vooral nu in de lente, als alles gaat groeien en bloeien, is het er prachtig. Al blijft de herfst mijn favoriet, niets fijner dan met je frisse neus in de lucht met je voeten door de bladeren te banjeren. Pepijn zijn eerste schoolreisje met zijn klas van het dorpsschooltje was in de Overtuin. Ik liep die snikhete dag in een groen drakenpak. Met een halve meter stof over aan armen en benen, vol in de zon mocht ik me verstoppen voor de kinderen. Zij moesten de prinses redden van de draak. Nou ben ik nooit een typisch prinsessenmeisje geweest, een draak staat ook best ver van me af. Ik had er niks over te zeggen, de rollen waren verdeeld, ik hees me in dat pak en liet me vangen door Pepijn en zijn klasgenootjes. Het was een heerlijke dag, de kinderen genoten volop, dat is het belangrijkste.



Terwijl mijn moeder en zusje het landgoed Oranjewoud van een afstandje bewonderen, het hek is gesloten, helaas geen toegang voor onbevoegden zoals wij, krijg ik een ingeving. Mijn moeder loopt terug naar de parkeerplaats en haalt de Fiat op, ondertussen verzamelen mensen zich voor het hek en neemt een van hen foto's van de anderen. Ik vind het fijn, ik ben niet de enige die het landhuis als achtergrond wil gebruiken. Zij nemen er de tijd voor. Ik pak stiekem mijn camera erbij als mijn moeder met mijn zusje kletst vanuit de auto terwijl ze wacht tot de mensen klaar zijn met foto's maken.



Nadat mijn moeder de auto voor het hek parkeert (en wij vervolgens instructies geven, hij staat scheef, iets meer met de neus naar rechts) maak ik wat foto's en terwijl ik bezig ben hoor ik, "Pas op, een slang!". Ik sta midden op de weg, kijk rechts en zie warempel dat er zowaar een slang voorbij komt glijden. Te snel, ik heb geen tijd om mijn telefoon te pakken en de slang te filmen, tot grote spijt van Pepijn en Anne-Roel. Gelukkig wist ik wel een foto te maken, anders hadden ze het vast niet gelooft. Het is voor mij de eerste keer dat ik een slang zie, in vrijheid, niet achter glas. Zo snel als 'ie kwam is 'ie ook weer weg, het gras in. Vast op de vlucht voor de drommel mensen die hem inmiddels vlak op de niet bestaande hielen zitten.







Mijn volgende onverwachte ontmoeting, naast die met de slang, is met Charissa. Ik spotte de oranje witte ijskraam al van een afstandje. Ik vraag of ze op de foto wil, zij stemt in, verplaatst de ijskraam een stukje en ik maak foto's. Zo leuk, zo spontaan, ik geef haar door waar ze het straks kan terugvinden en vraag netjes of ze er bezwaar tegen heeft dat ik het publiceer. Zij zet haar naam in mijn telefoon zodat ik het niet vergeet en ik het niet verkeerd spel. En zo zit er zomaar een verhaal achter de foto's. Die van de auto, de slang en Charissa met de ijskraam.